Het is nog steeds een groot gemis dat er geen mailing meer is van de Nieuw-Zeelandse platenwinkel Flying Out, maar gelukkig zijn er andere bronnen om op de hoogte te blijven wat daar aan de andere kant van de wereld op muzikaal gebied allemaal speelt. Een album waar echt heel weinig aandacht voor is, is Catrina, Go van de Nat Hathaway. Waarom vind ik een raadsel, want het blijkt voor mij zomaar een van mijn favoriete popalbums van het moment te zijn.
Waarom Nat Hathaway met zijn tweede album het moet doen met weinig publiciteit, ook in zijn thuisland, is absurd en een schande. Het bevat namelijk alles om een grote groep liefhebbers van nostalgische popmuziek te bereiken. Ja, Catrina, Go klinkt direct vanaf de eerste song alsof je terug reist naar het verleden van de jaren zeventig, maar ik vind het eerlijk gezegd ook wel iets heel eigentijds hebben. De muziek van dit album kan ook makkelijk mee met het nu.
Nat Hathaway is duidelijk een hele talentvolle muzikant en hij heeft voor Catrina, Go veel uit de kast gehaald om een zo’n rijk en wonderschone sound te creëren. Dat doet hij met verschillende instrumenten waar ook vroeger al werd meegewerkt. Denk alleen al aan de synthesizers, maar ook drums, piano en gitaren doen herinneren aan het verleden. Het resulteert in toegankelijke popsongs waar je niets anders dan alleen maar een grote glimlach en voldoening van krijgt.
Hoewel Nat Hathaway een soloartiest is kreeg hij het tijdens het produceren van Catrina, Go voor elkaar om samen te werken met Nieuw-Zeelandse beste sessiemuzikanten. Namen zoals Tom Broome (drums), Joe Kaptein (piano, orgel) en Ben Frater (drums) brengen de songs nog meer tot leven en leveren vakwerk af. Het is heel mooi hoe de muzikale klanken samenkomen en hoe er een onderscheidende en originele sound wordt gecreëerd.
Het helpt ook veel mee dat Nat Hathaway over een typisch nostalgische stem beschikt waardoor je nog meer het gevoel krijgt naar een klassiek popalbum aan het luisteren bent. Het is heel hoog van toon en ik moest er in het begin wat aan wennen. Eerlijk, ik vind popmuziek van vroeger eigenlijk niet heel interessant, maar na het intensief luisteren van Catrina, Go ben ik het steeds meer gaan waarderen dat de verdienste is hoe de muziek is vormgegeven, maar ook hoe Nat Hathaway zijn stem gebruikt. Ik kan het album op dit moment dan ook moeilijk wegleggen.
Dit is echt zo’n album om te ontdekken, want je hoort er helemaal niets over. Nat Hathaway lijkt er ook niet veel aan te doen om Catrina, Go aan de wereld te laten horen, er zijn een paar Nieuw-Zeelandse websites met wat korte stukjes tekst. Maar het verdient zoveel meer. Jammer dat het zo weinig aandacht krijgt, want ik denk dat liefhebbers van nostalgische popmuziek, maar ook eigentijdse popmuziek hier veel mee kunnen. De muzikale inkleuring met veel gebruik van synthesizers, drums en piano werkt effectief en maakt dit een album om niet snel te vergeten. Nat Hathaway is een naam om te onthouden, Catrina, Go moet je gehoord hebben.
