Behoeft Stereophonics nog een introductie? Eigenlijk niet he, want deze band uit Wales is al decennialang onderdeel van het muzikale landschap en levert gewoon nog steeds om de zoveel jaar netjes nieuwe albums af. En het is niet zo dat na verloop van tijd de populariteit minder wordt bij het publiek, het lijkt eerder het tegenovergestelde. Met Make ‘em Laugh, Make ‘em Cry, Make ‘em Wait zijn ze weer in topvorm helemaal terug.
Als je een beetje bekend bent met rockmuziek in het algemeen dan zul je Stereophonics kennen. Ze werd ergens begin deze eeuw enorm bekend met de hitsingle Dakota en dat nummer opende veel nieuwe deuren voor de band. Vervolgens zijn ze jaar in jaar uit actief met hun muzikale carrière bezig en staan tegenwoordig in volle stadions en festivals over de gehele wereld hun hits ten gehore te brengen.
Wat mag je verwachten van een band die zo lang bestaat en voor de zoveelste keer de studio ingaat om nieuwe songs te produceren? Niet veel meer toch, maar Stereophonics tonen met Make ‘em Laugh, Make ‘em Cry, Make ‘em Wait dat ze nog steeds relevant zijn als rockband en dat ze nog steeds aardige muziek met elkaar weten te maken. Ze doen er nog steeds toe en dat is knap als je al zoveel albums hebt geproduceerd.
Als ik zo andere recensies lees over dit album dan is het eigenlijk allemaal niet heel verrassend. Tuurlijk, Stereophonics heeft het kunstje zoals Make ‘em Laugh, Make ‘em Cry, Make ‘em Wait allang eerder gedaan en veel beter. Toch moet ik toegeven dat ik de afgelopen dagen veel plezier heb beleefd aan dit album en dat er van vermoeidheid absoluut geen sprake is. Frontman Kelly Jones en zijn band weten te leveren en doen het goed.
Ik denk dat fans van Stereophonics Make ‘em Laugh, Make ‘em Cry, Make ‘em Wait met open armen ontvangen en weer volop zullen gaan genieten. Natuurlijk zijn de songs ideaal geschikt om live ten gehore te brengen. Enige wat je als nadeel zou kunnen beschouwen is dat met een speeltijd van iets minder dan een half uur het wat aan de korte kant is. Maar mag de compactheid, vorige album Oochya! duurde meer dan uur.
Ik heb niet een hele speciale muzikale band met Stereophonics, maar op zijn tijd vind ik het leuk en met een album zoals Make ‘em Laugh, Make ‘em Cry, Make ‘em Wait is er gewoon weinig mis. De band laat hier horen dat ze het niet verleerd zijn en dat de ervarenheid en professionalisme telt. Geen verrassingen, die tijd hebben ze gehad, maar gewoon een heel sterk album waar liefhebbers van rockmuziek niet over mogen klagen. Niet doen dus.
