Je hebt wat met Americana band The Delines of je hebt er helemaal niets mee. Ze hebben inmiddels redelijk wat albums uitgebracht en steeds weer zijn de meningen verdeeld of ze mooie muziek of saaie muziek maken. Dat geldt ook voor het deze week verschenen Mr Luck & Ms Doom. Niet iedereen is even enthousiast en kan het waarderen. Ik ben er dit keer heel positief over.
Hoe was dat anders in mijn recensie van het vorige album The Sea Drift. The Delines wisten mij absoluut niet te overtuigen en ik behoorde tot het kamp dat het allemaal niet geweldig vond. Er stonden een aantal leuke momenten op, maar ook niet meer dan dat. Ik hoorde zeker de kwaliteit in de songs, maar heel erg beklijven deed het niet. Lounge muziek noemde ik het.
Wat er in de tussentijd veranderd is weet ik niet precies, maar Mr Luck & Ms Doom kan ik veel beter hebben en ben ik de afgelopen weken enorm gaan waarderen. En het is niet zo dat er zoveel veranderd is, want The Delines maken nog steeds vooral trage Americana songs waar met name de teksten van Willy Vlautin het meest belangrijk worden gemaakt.
Toch heb ik het idee dat ten opzichte van eerder werk de songs ietjes toegankelijker zijn en dat het qua muzikale inkleuring interessanter is om naar te luisteren. De instrumenten zijn wel weer het bekende recept en zodoende hoor je op Mr Luck & Ms Doom wederom genoeg gitaren, drums, blazers en piano. De songs klinken voor mij aantrekkelijker en weten dit keer wel indruk te maken.
Je luistert naar The Delines ook echt wel om de teksten van de eerder genoemde Willy Vlautin. Hij weet zijn schrijfsels weer op hele creatieve wijze te brengen en er zitten een paar hele mooie verhalen tussen. Maar ook de warme en inmiddels toch wel vertrouwde stem van Amy Boone mag weer genoemd worden en gaat mooi gepaard met de stijlvolle instrumentatie.
Dit keer ben ik dus veel positiever voor The Delines en noem Mr Luck & Ms Doom potentiële kandidaat voor het jaarlijstje. De songs vind ik iets speciaals hebben en vind het allemaal heel prettig in de oren klinken. Ik ben bekend met de meeste albums van The Delines en misschien moet ik ze allemaal weer eens luisteren. Het verschil tussen dit nieuwe album en eerdere albums is ook niet zo groot. Niet heel veel verandering, maar het zal een andere muzikale instelling bij mij zijn, want ik kan er dit keer veel meer waardering voor opbrengen.
