Americana liefhebbers hoefden zich dit jaar geen moment te vervelen en er zijn tal van prachtige albums verschenen in het genre. Voor mij waren de nummers 1 en 2 van dit lijstje overduidelijke zekerheidjes en krijgen de maximale score. Ik blijf mij verbazen dat je ieder jaar weer een aantal memorabele platen vindt waar je jaren later nog steeds met alle plezier naar blijft luisteren. Ook in deze genres was het voor mij weer heerlijk vertoeven en kan niet wachten wat het komende jaar gaat brengen.
Brown Horse is een Britse band en debuteerden dit jaar met het album Reservoir. Oorspronkelijk begonnen ze met het spelen van traditionele folk songs, maar na de pandemie werd er besloten om het serieus aan te pakken en originele songs te produceren. Het resultaat mag er wezen en het album kreeg vooral in Groot-Brittannië lovende kritieken. Er wordt heel mooi gebruikgemaakt van elektrische gitaren en de muziek doet denken aan country rock albums uit de jaren zeventig. Ook hoor je naast gitaren andere traditionele instrumenten zoals fiddles, piano, accordeon en pedal steels. Reservoir is een prachtig debuutalbum van Brown Horse en smaakt naar meer.
De Britse folk artiest Katherine Priddy maakte veel indruk met haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath (2021). Dat album kreeg terecht positieve kritieken en zorgde in Groot-Brittannië, maar ook in de rest van Europa, voor bekendheid. Dit jaar verscheen het altijd tweede moeilijke album The Pendulum Swing, maar daar heeft deze veelbelovende singer-songwriter weinig moeite mee. Het is weer genieten van heerlijk zachte folk muziek van niveau. Alle songs klinken behoorlijk warm en aangenaam, zoals ook op het debuut. Katherine Priddy toont wederom aan dat ze een geweldige artiest is waar we nog veel, heel veel, van gaan horen.
Toen ik Stolen Time (2022) van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell voor het eerst hoorde was ik niet meteen onder de indruk. Dat is dit jaar veranderd tijdens het luisteren van haar nieuwe album Anniversary. Ik probeerde het weer met Stolen Time en toen hoorde ik opeens de schoonheid. Anniversary wist gelukkig wel gelijk indruk op mij te maken en vond ik meteen goed. Abigail Lapell toont aan dat ze een talentvolle singer-songwriter is en misschien wel een van de betere van deze generatie. Wat een prachtige muziek zeg en dat mag je ook zeggen van haar zang. Doet veel denken aan Natalie Merchant. Als je behoefte hebt aan zachte indie folk songs dan is Anniversary het antwoord.
Aoife O’Donovan mag toch wel genoemd worden tot een van de betere singer-songwriters van het moment. Dat bevestigt ze in ieder geval wederom met All My Friends. Een heel ambitieus albumproject waar het met name gaat om vrouwenrechten. Er is niet ingehouden in de studio en de muziek bevat een rijk palet aan diverse instrumenten. Sommige songs zijn zelfs van epische proporties dat de verdienste is van prachtige strijkers door The Knight en blazers door koperkwartet The Westerlies. Ik ben benieuwd of All My Friends in meerdere lijstjes genoemd gaat worden. Ik was en ben er nog steeds behoorlijk enthousiast over. Aoife O’Donovan is dé ervaren muzikant met een aantal sensationele albums op haar naam en dit is het volgende pareltje.
Sarah Jarosz timmert al een lange tijd aan de weg, maar haar echte grote doorbraak tot een groter publiek was met het album The World On The Ground van vier jaar geleden. Dat album won namelijk een Grammy award in de categorie van beste Americana albums. Dit nieuwe werk, Polaroid Lovers, toont maar weer eens aan dat we hier te maken hebben met een geweldige muzikant en ze levert wederom vakwerk af. Dit keer weer een Grammy nominatie en volkomen terecht. De songs zijn van niveau en klinken voortreffelijk. Typisch zo’n album waar weinig op aan te merken is en doet wat het moet doen. En dat is het verzorgen van een fijne luistertrip.
Sturgill Simpson is Sturgill Simpson niet meer, maar Johnny Blue Skies. Hij gaf een aantal jaren geleden al aan dat hij geen muziek meer zou uitbrengen onder zijn eigen naam. Maar dat zegt natuurlijk helemaal niets, vandaar deze nieuwe noemer. Hij had wat last van stemproblemen en reisde de wereld over om inspiratie op te doen. Frankrijk, Thailand en hij zal vast ook Vanuatu hebben bezocht. Het resultaat is Passage du Desir. Naar mijn mening heeft dit weinig te maken met country, maar zoekt hij meer naar het Americana genre. Een wat algemener geluid. Wat het ook is, het levert een prachtige plaat op met genoeg memorabele momenten. Niet iedereen is even enthousiast over deze koerswijziging, maar ik wel. Laat hem nog maar veel meer plezier reisjes maken.
Als je liefhebber bent van folk muziek dan is er niets beters dan de albums van Joshua Hyslop te beluisteren. Hoe deze Canadese singer-songwriter het iedere keer weer voor elkaar krijgt weet ik niet, maar ook Evergold is wederom een en al plezier voor het oor. Het is niet zo dat hij telkens nieuwe elementen brengt in zijn songs, maar oh wat is dit toch goed. De zachte vocalen, de rustige muzikale inkleuring, hij weet het gewoon weer te doen en te leveren. Ik hoor jammer genoeg niet heel veel over de albums van Joshua Hyslop, maar dit moet iedere muziekfanaat kunnen bekoren. Zoals ik ook al in mijn recensie aangaf, laat hem alsjeblieft albums zoals in de trant van Evergold blijven produceren en ik ben een gelukkig mens. Wat is dit mooi.
Ik hoorde dit jaar bijna helemaal niets over When the Morning Comes van singer-songwriter Lori Triplett terwijl dit naar mijn mening heel goed lijstjesmateriaal is. In mijn recensie gaf ik het ook al aan, maar waar blijft de waardering voor deze geweldige artiest uit Nashville? Ze produceert al best een tijdje muziek, maar tot heel veel albumproducties kwam het niet. Je merkt de ervarenheid van zowel Lori Triplett als de sessiemuzikanten, want de songs klinken werkelijk waar prachtig en mooi. Ik noem het een heel delicaat album en je zult je verbazen hoe mooi de songs zijn. Als je interesse hebt in folk muziek dat met rust wordt gebracht dan raad ik When the Morning Comes aan. Je kunt hier gewoon niet verkeerd meegaan.
In mijn jaarlijstje van vorig jaar noemde ik Jess Williamson een geweldenaar. Dit jaar doe ik het gewoon weer met Sally Buice en Molly Rochelson van The Montvales. De reden is natuurlijk wat ze laten horen op hun album Born Strangers. Want wat is dit toch helemaal geweldig en terecht voor mij een van de beste platen van het jaar. Ze doen gewoon alles goed en krijgen het voor elkaar om song na song te betoveren. Dit is een folk album om te koesteren en waar ik de komende jaren nog vaak naar ga luisteren. Het gaat maar niet vervelen. Born Strangers is een must listen en verdient een veel groter publiek dan het tot nu toe heeft. The Montvales, geweldenaars.
Een van mijn meest beluisterde en gewaardeerde album dit jaar is In the Shadow of the Holy Mountain van folkies Blind Pilot. Ik volg ze al een tijdje en alle albums uit het oeuvre zijn de moeite meer dan waard. Voor dit nieuwe album werd Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) betrokken als producer en dat pakt wat mij betreft heel goed uit. Niet dat deze band, onder leiding van Israel Nebeker, slechte albums produceert, maar je hoort dat de muziek wat doordachter en meer gelaagder klinkt dan vorig werk. Heel vreemd hoorde ik dit jaar heel weinig over In the Shadow of the Holy Mountain, terwijl het zulke goede folk songs zijn. Als je interesse hebt in folk, Americana, dan is dit album zeker iets voor jou. Neem dan gelijk ook de andere albums mee, want oh wat is dit toch allemaal mooi. Volgend jaar verschijnt overigens een solo album van Israel Nebeker, ook geproduceerd door Kaufman. Ben benieuwd.
