Ik heb het dit jaar rustig aan gedaan met alternatieve, indie en pop muziek en minder albums geluisterd dan in genres zoals country en Americana. Toch verschenen er genoeg fantastische albums binnen deze genres en ben ik door een paar enorm verrast. Altijd mooi dat albums na verloop van tijd bij mij nog steeds kunnen groeien. Je denkt meestal na een recensie schrijven op naar de volgende, maar om de een of andere reden blijf je naar sommige albums terugkeren en krijg je er steeds meer waardering voor. De magie van muziek luisteren. Desalniettemin staan er dit jaar gewoon weer een tiental prachtige albums, waarvan ik uiteraard het meest enthousiast ben over de nummer 1. En dat had ik tijdens de releasedatum van dat album helemaal niet verwacht.
De grootste verrassing van de afgelopen maanden was toch echt Mahashmashana van Father John Misty. Ik ken hem al een tijdje en ik vind niet alle albums even goed. Veel van zijn songs zijn gewoon teveel van het goede. Maar met dit nieuwe album heb ik er opmerkelijk genoeg helemaal geen moeite mee. Neem alleen al het titelnummer wat tevens het openingsnummer is. Een negen minuten episch spektakel. En zo bevat dit album veel meer epische momenten en is de muzikale inkleuring geniaal en mag ik bijna zeggen, perfect. Ja, dit is voor mij echt jaarlijstjesmateriaal. Ik kan begrijpen dat niet iedereen dit album zou kunnen waarderen, maar als je liefhebber van goede kwalitatieve muziek bent dan is Mahashmashana een must listen.
Natuurlijk kennen we Future Islands van de hit Seasons (Waiting on You). En dan gaat het met name om het geweldige energieke optreden bij een populaire Amerikaanse talkshow. Frontman Hemlock Ernst liet daar zien hoe je moet dansen. Maar de band is allang niet meer populair door dat ene hitje. Ook de albums doen het goed en weten iedere keer weer indruk te maken. Nee, deze synth-pop band doet niets vernieuwends, ook niet op het dit jaar verschenen People Who Aren’t There Anymore, maar het klinkt toch wel weer heel lekker en dansbaar. Sommige bands hoeven van mij zo nodig niet te vernieuwen en Future Islands is er daar één van. Niet teveel woorden meer aan vuil maken, zet dit album aan en laat de positieve gevoelens maar komen.
Een betere plaat als Golden Hour zal Kacey Musgraves nooit meer maken. Een slechtere plaat als star-crossed zal ze ook nooit meer maken. Het dit jaar verschenen Deeper Well laat een Kacey Musgraves in vorm horen waar ze weer een sterke indruk maakt. De songs zijn van kwaliteit en er is gekozen voor een wat neutraler, een wat veiligere productie. Werkt naar mijn mening goed. Het album is inmiddels genomineerd voor een Grammy award in de country categorie en dat verbaast mij wel. Ik vind het eerder neigen naar pop muziek met hier en daar wat folk invloeden. Maar goed, gelukkig om te horen dat Kacey Musgraves weer helemaal terug is en dat ze dat op overtuigende wijze doet. Voor mij niet het beste album van het jaar, maar zeker lijstjesmateriaal.
Soft Loft is een indie pop band uit Zwitserland en debuteerden dit jaar met The Party And The Mess. Ze doen weinig moeite om hun songs te promoten, maar wat je op dit album hoort is werkelijk waar fantastisch. Ik heb het dan ook veel geluisterd en vervelen doet het geen moment. Er is weinig informatie te vinden wie ze precies zijn, maar je merkt dat deze groep geen beginnelingen zijn. De productie is heel professioneel en het klinkt lekker divers. Opmerkelijk gezien hoor ik weinig over Soft Loft en The Party And The Mess en dat is volkomen onterecht. Dit is kwaliteit muziek en verdient een veel groter publiek dan ze nu hebben. Ja, Zwitserland is niet echt een land waar een grote muziekscene is, maar dan nog. Op zijn minst verwacht je dat de muziek wat doet op streamplatforms. Het is vooralsnog bescheiden, maar wat niet is kan nog komen. Prachtplaat.
Helemaal aan het begin van dit jaar verscheen Iechyd Da van de Britse muzikant Bill Ryder-Jones. Januari is nu niet echt een feestmaand voor nieuwe albums, maar deze mag er zeker wezen. De pers in Groot-Brittannië, maar ook de luisteraars, waren helemaal lyrisch en ook ik was er in mijn recensie zeer positief over. Nu ik het album weer even terugluister begrijp ik mijn enthousiasme. De songs op dit album zijn allemaal geweldig en je hoort aan alles dat er tijdens de productie in de studio kosten noch moeite gespaard zijn gebleven. Dit is echt een ambitieus project geweest en Bill Ryder-Jones toont met Iechyd Da aan dat hij een van de betere muzikanten van het moment is. De albumtitel betekent overigens “goede gezondheid”.
De Australische indie pop band Hollow Coves maakten veel indruk met hun eerste EP Wanderlust (2017). Wat zeg ik, veel songs staan inmiddels op honderden miljoenen streams en zijn een groot succes. Ik noem het vakantie muziek, want wat ze laten horen klinkt heel zomers, melodieus en zacht. En je album Wanderlust noemen zegt natuurlijk genoeg. Na de EP verscheen het debuutalbum Moments (2019) en ook dat was een redelijk succes. Er werd hard gewerkt aan een opvolger en dit jaar verscheen eindelijk Nothing To Lose. Waarom zou je een succesformule willen veranderen hebben ze bij Hollow Coves gedacht, want ook op dit nieuwe album is het weer genieten van de zomerse songs. Je krijgt er een goed gevoel van, maakt je gelukkig en na het luisteren wil je spontaan een reisje boeken naar een warm land. Deze band doet met Nothing To Lose alles goed en verdient een plekje in dit jaarlijstje. Feelgood music.
Zoals ik in een aantal van mijn recensies al aangaf is dat het platenlabel Nettwerk garant staat voor kwaliteit muziek. Debuutalbum Cacophony van de Britse indie pop muzikant Paris Paloma verscheen ook op dit platenlabel en is het zoveelste pareltje. Ze werd bekend door de single labour dat inmiddels meer dan honderd miljoen streams telt op Spotify. En we hebben hier niet te maken met een eenmalig hitje, want het album is de moeite meer dan waard. De songs doen veel denken aan Florence Welch en zijn lekker dramatisch en groots van opzet. Het is een album om intens van te genieten, genoeg spanning en een heerlijke luisterervaring. Gaat maar niet vervelen en verplicht om te luisteren als je houdt van kwalitatieve indie pop muziek. Heeft Nettwerk het toch maar weer mooi voor elkaar.
Waxahatchee (Katie Crutchfield) is al best een lange tijd aan de gang met albums produceren, maar echt populair werd ze pas een paar jaar geleden tijdens het album Saint Cloud. Prachtige plaat en terecht dat het zoveel positieve kritieken ontving van zowel muziekcritici als publiek. Ook de samenwerking met de geweldige Jess Williamson, Plains, was een groot succes. Met het nieuwe album Tigers Blood weet Waxahatchee opnieuw veel indruk te maken en zie je veel terug in de jaarlijstjes. De songs zijn hetzelfde recept als het vorige album al weet ze het samen met producer Brad Cook wat op te leuken met folk invloeden. Ook interessant is dat singer-songwriter en gitarist MJ Lenderman een belangrijk aandeel heeft op Tigers Blood, hij is dit jaar door zijn nieuwe album een stuk bekender geworden. Echter gaan alle credits naar Waxahatchee. Simpelweg fantastische songs van een van de betere singer-songwriters van het moment.
Joana Serrat is toch wel een van mijn favoriete artiesten van het moment. Het album Hardcore from the Heart (2021) is indie pop op zijn best. Heel vreemd dat deze Spaanse weinig aandacht krijgt en dat de albums maar minimaal bereik hebben. Ook het dit jaar verschenen Big Wave is weer van ongekende schoonheid en weet hetzelfde niveau te benaderen als eerder werk. Het is toegegeven niet het meest vrolijke album, het is best donker, maar dat komt doordat ze de muziek schreef tijdens zware tijden. Big Wave is vooralsnog een onontdekt pareltje, maar mag wat mij betreft een veel groter publiek krijgen. Als je weet dat je melancholisch getinte indie muziek kan hebben dan moet je Joana Serrat en haar albums horen.
In eerste instantie had ik het niet verwacht, maar Cape Forestier van de Australische broer en zus Angus & Julia Stone is mijn meest beluisterde album van het jaar. Tijdens de releasedatum vond ik het een prima album, maar niet uitzonderlijk. Het album is de afgelopen maanden enorm gaan groeien en ik heb er intens van genoten. Heel knap dat Angus & Julia Stone na zo’n lange tijd albums produceren nog met een album zoals Cape Forestier weten te komen. Er staan voor mij een aantal klassiekers op zoals het titelnummer, Somehow en Sitting In Seoul. Ik was al aardig fan van ze, maar met dit album hebben ze mij helemaal overtuigd en tonen ze aan dat ze een van de betere singer-songwriters van het moment zijn. In veel andere jaarlijstjes zie ik Cape Forestier niet, maar voor mij duidelijk hét hoogtepunt van het jaar en een van mijn grootste favorieten.
