De Canadese band The Fugitives was voor mij nog niet eerder bekend, maar na hun net verschenen titelloze album een keer te hebben gehoord was ik meteen enthousiast en besloot om het te voorzien van wat woorden. Helemaal verdiend, want luister maar en je zult merken dat ze aardig muziek kunnen maken en dat ze niet veel minder zijn dan de vele andere Americana bands van het moment.
Vreemd dat ik nog niet eerder hoorde van The Fugitives, want ze brengen al een tijdje om de zoveel jaar netjes albums uit. Canada is natuurlijk niet meteen het land waar je als Americana band kunt floreren en groeien, want het blijkt vandaag de dag nog steeds lastig om daar een groot publiek te bereiken. Vandaar dat The Fugitives niet alleen in hun thuisland aan het werk zijn, maar hun liederen ook ten gehore brengen daarbuiten.
Daarom zou de oplettende luisteraar van Americana misschien The Fugitives toch wel kennen. Ze treden niet alleen op in Amerika, maar proberen hun classy songs ook aan te bieden in Europa. Het is zelfs zo dat ze het voor elkaar kregen om het podium te betreden van Glastonbury. En tsja, als je dat voor elkaar weet te krijgen dan weet je dat je iets goed doet en dat mensen interesse in je muziek hebben.
Maar dan over het net verschenen titelloze album van The Fugitives. Prettig hoor. Wat meteen in positieve zin opvalt is het fraaie gebruik van diverse instrumenten. Wat vooral indruk maakt is de samenwerking tussen de banjo en viool. Fantastisch hoe ze dat in iedere song laten terugkomen. Voor de rest weet The Fugitives indruk te maken met hun gitaren, drums en hoor ik soms de mondharmonica. Alles is behoorlijk toegankelijk gehouden.
The Fugitives maken al jaren muziek met elkaar en dat hoor je aan alles op dit album. Alles is productietechnisch heel netjes verzorgd en de songs zijn kwalitatief hoogstaand en kunnen met gemak de concurrentie aan met de vele andere Americana bands. In Canada krijgen The Fugitives allang erkenning en waardering van de muziekscene en dat vind ik na het luisteren van dit album helemaal niet raar. Het is terecht, deze band kan wat.
Maar deze Canadezen moeten het niet hebben van streamingplatforms en fysieke verkopen, want op dat gebied merk je toch dat het allemaal best meevalt. Blijft gewoon nog steeds niet makkelijk voor vele artiesten binnen het genre om met nieuwe albums mensen te bereiken. Optredens, daar moeten ze het van hebben. Een album met nieuwe songs is een leuke bijkomstigheid, maar als artiestenbestaan niet het belangrijkst. Ik blijf toch praten over albums zoals van The Fugitives, want dit soort albums zijn de moeite meer dan waard. Dan maar voor de liefhebbers van albums luisteren, al zijn het er relatief weinig.
