De Amerikaanse singer-songwriter Caroline Cotter maakte een aantal jaren geleden met Gently As I Go een geweldig album, maar zoals zovelen kreeg dit album niet de verdiende waardering. Ze maakt echt hele mooie muziek, maar om de een of andere reden bereikt het vooralsnog weinig luisteraars. Het net verschenen A Quiet Song of Hope lijkt ook weinig te doen, maar zoals eerdere albums mag ook dit weer alle lof en waardering krijgen.
Het is dan ook zo dat Caroline Cotter het niet moet hebben van de verkoop of streams van haar albums. Hoewel ze hele sterke albums produceert, is het geven van optredens waar ze het meest weet uit te halen. Een nieuw album is leuk, ze heeft weer wat origineels te laten horen, maar daar is ook alles mee gezegd. En het is niet zo dat er heel veel aan promotie wordt gedaan om de albums kenbaar te maken aan het publiek.
Ik lees op internet dan ook heel weinig over A Quiet Song of Hope, maar wat blijkt het toch weer zo onterecht te zijn. Wat deze singer-songwriter uit Maine laat horen is wonderschoon. Het is nog niet eens zo dat ze muzikaal gezien alles uit de kast haalt, want de inkleuring van de songs is heel sober en minimaal gehouden, maar enorm effectief. Caroline Cotter hoeft heel weinig moeite te doen om met haar songs indruk te maken.
Dat er weinig instrumenten worden gebruikt op A Quiet Song of Hope mag op zo’n eerste gehoor wat saai klinken, maar om de een of andere reden doet dat het niet. De focus van Caroline Cotter ligt vooral bij de akoestische gitaar en drums en heel veel verder dan dat niet. Soms wat variatie met de schaarse klarinet of fluit, maar ze houdt het allemaal heel subtiel en dit soort instrumenten zijn dus niet nadrukkelijk aanwezig.
Ik vind het muzikaal gezien wel interessant genoeg, ondanks dat Caroline Cotter besloot om het voor dit album minimaal te houden. Wat de muziek op sterke wijze weet te ondersteunen is de zang. Je hebt stemmen en je hebt stemmen, en dit is toch wel een hele mooie hoor. Ik vind dat haar zang de songs zoveel beter maakt. Ze weet het met veel rust te brengen en geeft de songs veel warmte mee. Dit vind ik de primaire reden waarom je naar dit album zou moeten luisteren.
A Quiet Song of Hope lijkt vooralsnog een onontdekt pareltje te zijn en dat is in principe alles wat Caroline Cotter aan de wereld laat horen. Er staan gelukkig de komende tijd wel veel shows op de planning en dit betekent dat ze haar muzikale carrière serieus neemt. Met dit album weet ze het in ieder geval voor elkaar te krijgen om wonderschoon nieuw songmateriaal aan haar repertoire toe te voegen en mag van mij door iedere liefhebber van singer-songwriter en rootsmuziek opgemerkt worden. Laat Caroline Cotter met haar engelenzang maar rustig zonder al te veel populariteit doorgaan.
