Met artiesten zoals Tessa Rose Jackson, Nina June, Chantal Acda en Lakshmi heeft de Nederlandse indiescene het best goed voor elkaar. Ze leveren geweldige muziek af en ze tonen hiermee aan dat we met gemak de concurrentie in het buitenland aankunnen. Nog zo’n geweldenaar is de Amsterdamse singer-songwriter Celine Cairo. Is al een tijdje aanwezig, liet even een aantal jaar niets van zich horen, maar is met het eerder dit jaar verschenen Panacea helemaal terug.
Ik weet niet, ik heb tegenwoordig wel wat met dit soort singer-songwriters uit ons land. Natuurlijk is het altijd interessant om muziek van Nederlanders te horen, maar wat ze maken is ook echt bijzonder mooi en weet meestal gelijk indruk te maken. Ik heb er eerlijk gezegd voorheen niet heel veel aandacht besteed, maar dat maak ik dit jaar helemaal goed. Ik beoordeelde de nieuwe albums van artiesten zoals Tessa Rose Jackson, Nina June en Chantal al behoorlijk positief.
Aan dit fantastische rijtje aan Nederlandse singer-songwriters kan ik nu dus heel mooi Celine Cairo toevoegen. Ze debuteerde in 2016 met Free Fall om vervolgens in 2021 het tweede album Overflow uit te brengen. Blijkt dus dat ze behoorlijk wat de tijd neemt met haar albums, want Panacea is pas haar derde. Waar dat precies mee te maken heeft is mij niet duidelijk, maar wat wel duidelijk wordt is dat ze met Panacea het maximale weet te brengen.
De songs op Panacea klinken namelijk werkelijk waar prachtig en je hoort dat Celine Cairo haar muziek zo weet in te kleuren dat het geen moment saai wordt. Ze weet op hele mooie wijze de piano te verwerken in veel van de songs, maar ook de welbekende strijkers zijn niet ver weg, alsmede de akoestische gitaar en drums. Ik vind de muziek een beetje een handelsmerk van dit soort singer-songwriters uit Nederland. Het is een bepaalde muzikale formule en je hoort deze muziekstijl veel terug bij anderen.
Net zoals de andere vrouwelijke Nederlandse singer-songwriters in de indiescene mag je ook rekenen dat Celine Cairo over een hele mooie stem beschikt. Ook op dit gebied weet ze je gelukkig te maken en met gemak te overtuigen. Ik vind het perfect passen bij dit soort muziek en zoals je een beetje al kunt verwachten weet ze haar stem met rust te brengen. Geen rare fratsen of uithalen, juist met veel gevoeligheid en warmte.
Hoewel Celine Cairo niet heel druk in de weer is met haar muzikale carrière en de tijd neemt voor haar albums, blijkt ze hier in Nederland nog steeds een behoorlijk publiek te bereiken. Ik vind het niet vreemd, want de hippe indiescene is hier redelijk groot en er is een markt voor. Met albums zoals Panacea kan je ook gewoon niet verkeerd gaan, want de songs weten de juiste snaar te raken. Ik was voorheen nog niet heel bekend met de Nederlandse indiescene, maar dat maak ik dit jaar helemaal goed. En gelukkig maar, want wat kunnen ze muziek maken zeg.
