De folkpopband The National Parks staat al jaren garant voor het produceren van fantastische albums en ze gaan dit jaar gewoon vrolijk door. Althans, de band is vorig jaar uiteengevallen en er zijn nu maar twee bandleden over. Dat is natuurlijk wel wat jammer, maar luister naar dit nieuwe titelloze album en je zult merken dat dit geen moment invloed heeft gehad op de muziek. En gelukkig maar.
The National Parks bestond uit vier bandleden, maar oprichters Sydney Macfarlane en Cam Brannelly besloten de band te verlaten. Ze waren belangrijk voor de identiteit, maar de overgebleven Brady Parks en Megan Taylor Parks tonen aan dat ze ook met z’n tweeën op overtuigende wijze muziek kunnen maken. Want net zoals de vorige albums van The National Parks mag ook dit titelloze album er weer zijn.
Dit is typisch feelgood folkpopmuziek en ik was al helemaal lyrisch over albums Wildflower (2020) en 8th Wonder (2023). Muziek dus wat je goed doet voelen en je laat afdwalen naar warme exotische vakantielanden. Dat is iets waar The National Parks goed in is en dat is door de jaren heen niet veranderd. Ze weten de luisteraar te betoveren met hun kleurrijke en fraaie instrumenten.
En dat is bij dit titelloze album niet anders, want ook hier laten Brady en Megan horen dat ze behoorlijk wat muziek kunnen maken. Dat doen ze met hun akoestische gitaar en viool, maar de muziek krijgt ook ondersteuning van andere instrumenten zoals de banjo, piano en drums. Dat levert wederom hele vrolijke muziek op en muziek waar je een positief gevoel van weet te krijgen. Wat een prettige muzikale inkleuring toch weer van The National Parks.
Ondanks dat deze band vorig jaar uit een is gevallen hoeven we gelukkig niet te vrezen dat ze geen goede muziek meer kunnen maken. Dat is niet alleen te merken aan hoe ze de muziek op heel overtuigende wijze weten te brengen, maar ook qua stemmenpracht. De harmonische zang en samenzang is namelijk weer aanwezig en weet de positieve muziek alleen maar te versterken. Zowel Brady als Megan weten er wel raad mee om je te betoveren.
Natuurlijk had The National Parks vorig jaar kunnen stoppen, maar waarom zou je als je band zo succesvol is en er zoveel mensen naar je luisteren? Het zal misschien een gemis zijn geweest, maar daar is op dit titelloze album niets van te horen. Ook hier klinkt de muziek weer vrolijk, positief en warm en weet geen moment teleur te stellen. Ook de toch soort van afgeslankte versie van The National Parks zorgt voor mooie muziek. Hopelijk behouden Brady en Megan Parks de passie en energie om muziek met elkaar te maken, want ze zijn zeker een van de betere folkpopbands van deze tijd.
