Rainbow Body – Rainbow Body

Rainbow Body album cover

Rainbow Body is een samenwerkingsproject tussen Taylor en Griff Goldsmith (Dawes), Rick Mitarotonda (Goose), Eric Krasno (Lettuce, Soulive), Ross James (Phil Lesh & The Terrapin Family Band) en Adam MacDougall (Chris Robinson Brotherhood, Circle Around the Sun). Alleen Dawes klinkt mij bekend in de oren en je hoort duidelijk aan deze toch soort van supergroep dat de muziek veel overeenkomsten heeft met de muziek van Dawes. En dat is natuurlijk helemaal niet vervelend. 

Deze groep is ontstaan tijdens een Quoia Session, waar artiesten samenkomen op de meest wilde plekken op aarde. De wilde plek op aarde was voor Rainbow Body in het noorden van IJsland, op een afgelegen schapenboerderij, toevallig omgebouwd tot muziekstudio, Flóki Studios. De originele songs op dit album variëren van psychedelische rock, Americana, soul en folk. Er wordt voor iedere song ruim de tijd genomen en zijn niet de typische drie a vier minuten.

Ik gaf al eerder aan dat ik Dawes het liefst hoor met gewone normale Americana songs, maar ik kon het experimentele Misadventures Of Doomscroller, waar de songs ook wat langer duurde, meer dan waarderen. De muzikanten van Rainbow Body maken er ook echt wel wat van en de lange gitaarsolo’s worden bijgestaan door andere fraaie instrumenten zoals drums, bass en piano. Dat ze muziek kunnen maken, ook soms improviserend, pakt wat mij betreft goed uit. 

Hoewel Rainbow Body een samenwerkingsproject is geworden tussen muzikanten met een gedeelde passie, krijg ik toch wel heel sterk het idee dat Taylor en Griff Goldsmith de belangrijkste personen van de band zijn. De muziek klinkt heel erg naar de albums van Dawes en ook neemt Taylor Goldsmith tijdens de meeste songs de vocals voor zijn rekening. Misschien dachten de broers: laten we dingen wat anders doen en andere muzikanten opzoeken.

Rainbow Body is een album waar je de tijd voor moet nemen en zal waarschijnlijk niet een album zijn waar je meteen helemaal lyrisch over zal zijn. Ja, er staan een aantal toegankelijke Americana songs op, maar de meeste songs zijn toch avontuurlijk, lang, en zal je echt met een goede koptelefoon moeten luisteren om te kunnnen waarderen. Maar het muzikale talent is echt wel onmiskenbaar hoorbaar en merk je gaandeweg dat deze muzikanten professionals zijn.

Het zal voor de Dawes broers en de andere muzikanten een leuk uitje zijn geweest naar IJsland en ik ben dan ook benieuwd of deze samenstelling van Rainbow Body een vervolg krijgt. Hoewel mijn voorkeur uitgaat naar simpele songs van een aantal minuten, vind ik dit album eens wat anders. Op z’n tijd kan ik het hebben en als dit project een tweede album krijgt dan ben ik er weer bij. Van mij part mogen ze de hele wereld over reizen om nieuwe muziek te maken, Rainbow Body is wat mij betreft een geslaagd project en vraagt om een vervolg.