Het jaar is aardig onderweg, maar ik moet eerlijk toegeven dat het qua country en Americana albums nog wat tegenvalt. Er zijn zeker goede albums verschenen in het genre, maar ik haal op dit moment vooral plezier uit andere genres. Het deze week verschenen Good Morning Sunshine van Americana band Ashleigh Flynn & The Riveters verzacht de pijn een beetje, want wat ze laten horen klinkt geweldig.
Ashleigh Flynn & The Riveters zijn nog niet zo lang bezig met muziek maken met elkaar en Good Morning Sunshine is pas het tweede album. De band komt uit Portland, Oregon en maken vooral in de westkust van Amerika naam, waar ze de honky tonks, pubs en festivals onveilig maken. En oh, ook niet onbelangrijk om te vermelden is dat de band mocht openen voor good ol’ Willie Nelson.
Ashleigh Flynn & The Riveters is een band die bestaat uit alleen maar vrouwen en dat hoor je niet vaak. Het maakt natuurlijk geen verschil of het mannen of vrouwen zijn, want ook deze vrouwen hebben de ervaring om goede en kwalitatieve songs te produceren. Je hoort op Good Morning Sunshine een energieke en gedreven band met passie voor het vak. Geen half werk, maar een geweldige muzikale inkleuring met wonderschone vocalen.
Je hoort op Good Morning Sunshine dan ook een grote diversiteit aan instrumenten van The Riveters en dat vind ik altijd mooi om naar te luisteren. Alles is zo’n beetje aanwezig en je hoort dat frontvrouw Ashleigh Flynn zeker ook de band de mogelijkheid heeft gegeven om te stralen op dit album. Veel solo’s te horen, elektrische en akoestische gitaren, fiddles, pedal steels, bass, drums en mondharmonica, het is allemaal aanwezig op dit album.
Maar ook mag Ashleigh Flynn als frontvrouw genoemd worden als sterke punt van deze groep, want ze weet op Good Morning Sunshine het niveau van de songs met haar prachtige vocalen omhoog te tillen en veel indruk te maken. Haar stem past perfect bij de muziek en ze weet uitstekend samen te werken met The Riveters. Een groep van vrouwen met elkaar die weten hoe muziek te maken.
Good Morning Sunshine is een album dat vooralsnog weinig aandacht krijgt en dat is naar mijn mening toch wel onterecht. De songs klinken onderscheidend genoeg van de vele andere Americana bands van dit moment en het verdient veel meer aandacht dan het krijgt. Als ik zo luister naar dit album dan begrijp ik niet waarom maar een klein deel van de artiesten enorm veel aandacht krijgt en velen het moeten doen moet bijna niets. Ashleigh Flynn en The Riveters verdienen echt veel meer en hopelijk weten ze de komende tijd wat bekender te worden.
