Ik heb helemaal niets met genres zoals metal, hardrock of goth muziek en daarom heb ik helemaal niets met de albums van Chelsea Wolfe. Althans, tot nu toe, want het net verschenen The Dark krijgt naast het labeltje rock ook het labeltje folk mee. En dan heb ik ineens toch wel interesse. Heel eerlijk, na dit album een tijdje te hebben geluisterd hoor je dat er wat folk is verwerkt in de songs, maar muzikaal gezien toch ook donker, grauw en op momenten schreeuwerig.
Chelsea Wolfe is binnen de muziekscene een gevestigde en gewaardeerde muzikante, want ze is met The Dark alweer toe aan haar negende album en met eerdere albums heeft ze zich geliefd gemaakt bij een groot publiek. Vorig werk is dus niet aan mij besteed, want al dat schreeuwerige gedoe vind ik helemaal niets en heb ik overigens nooit wat aan gevonden. Niets voor mij, maar The Dark gaf ik een oprechte kans.
Want wat Chelsea Wolfe met The Dark doet spreekt mij best wel aan. Ik had het tijdens de eerste beluistering niet echt verwacht, maar ik ben het gaandeweg steeds meer gaan waarderen. Dit blijkt voor mij dan ook een groeialbum te zijn geweest, want met concentratie luisteren vind ik de songs steeds beter worden. De muzikale inkleuring is gelaagd en heeft dan ook veel te bieden.
Ik waag het nog geeneens om eerdere albums van Chelsea Wolfe te beluisteren, maar je hoort op The Dark dat ze op perfecte wijze genres zoals folk, rock, pop en toch ook soms wat metal met elkaar weet te vermengen. Bij sommige songs denk ik tijdens het luisteren dat het iets teveel van het goede wordt, maar in principe blijft het binnen de perken en weet Chelsea Wolfe het redelijk kalm te houden.
The Dark bevalt mij de afgelopen tijd uitermate goed en dat is niet alleen de verdienste van de gave en rauwe muzikale inkleuring, maar ook hoe Chelsea Wolfe de zang op dit album presenteert. Ze weet het op vele momenten heel ingetogen en rustig te houden, maar soms krijg je het idee dat ze de behoefte krijgt om uit te halen en dat doet ze dan ook. Het is niet al te heftig, want ook met haar stem blijft het binnen de perken.
Als je graag luistert naar folkmuziek dan is The Dark echt veel te donker en grauw, maar als je weet dat je ook andere genres kan hebben zoals rock dan zou ik dit toch een kans geven. Chelsea Wolfe weet haar songs op nette wijze te presenteren en het is dus niet zo dat je compleet naar een hardrock of metal album aan het luisteren bent. Ze weet wat dat betreft de juiste balans te vinden tussen dit en dat en soms zijn er ook wat aardige pop melodieën te horen. Volgende album hetzelfde? Ik ben er dan weer bij.
