Eerder deze week verscheen er hier een recensie van The Only Moment van Maya De Vitry. En als ik naar haar albums luister dan moet ik meteen denken aan Gillian Welch. Ik zal vast en zeker niet de enige zijn. Het album Woodland van Gillian Welch en David Rawlings werd vorig jaar overladen met positieve kritieken van zowel muziekcritici als luisteraars en ook ik ben er de afgelopen weken behoorlijk enthousiast over geworden.
De reden waarom ik wat later ben begonnen aan Woodland komt omdat ik in eerste instantie niet geheel overtuigd was en dat er toentertijd genoeg andere albums waren om te recenseren. Maar Gillian Welch en David Rawlings stellen met hun albums nooit teleur en het feit dat het in menig jaarlijstje verscheen was voor mij reden genoeg om er dit keer intensieve aandacht aan te besteden.
En als je intensieve aandacht aan een album zoals Woodland besteedt dan ontvouwen er zich prachtige songs en blijkt het het perfecte Americana album van het moment te zijn. Het is niet zo dat Gillian Welch en David Rawlings zoveel vernieuwende elementen brengen in hun songs, maar oh wat klinkt de muziek toch weer heel goed en oh wat klinkt het toch weer rijk. Het is weer genieten.
Op Woodland krijgen veel instrumenten de ruimte om te bewegen, maar het dominerende instrument blijft toch echt de akoestische gitaar. Ja, je hoort pedal steels, strijkers, banjo’s en zelfs soms wat mondharmonica. Maar de akoestische gitaar neemt de leidende rol en weet alle songs op geweldige wijze in te kleuren. Saai? Nee hoor, Gillian Welch en David Rawlings verwerken het klassieke instrument op creatieve wijze zonder dat het kleurloos wordt.
Ook dit keer hoor je het meest van Gillian Welch, terwijl David Rawlings een minimaal aantal songs zijn stem mag laten horen. Het maakt mij eerlijk gezegd niet heel veel uit, want ik vind dat beiden geweldige stemmen tot hun beschikking hebben. Natuurlijk is Gillian Welch de grootste muzikant van de twee en als je haar hoort zingen klinkt het inmiddels allemaal heel vertrouwd. Maar David Rawlings kan er zeker ook wat van.
Woodland werd zoals gezegd vorig jaar overladen met positieve kritieken en ik vind het allang niet meer zo vreemd. Gillian Welch is een Americana artiest uit het boekje en laat met dit album horen waarom dat zo is. Samen met partner David Rawlings produceren ze als ze dat zo mooi zeggen grand cru. Dat ze niet zo productief zijn in de studio zijn ze helemaal vergeven, dit album zag ik de afgelopen weken terecht in de vele jaarlijstjes.
