De missie van King Tuff was om een echte rock & roll plaat te maken, want daar horen we er tegenwoordig niet veel meer van. Een rock & roll plaat is het eerder dit jaar verschenen MOO dan ook geworden en niet zo’n klein beetje ook. Het is niet moeilijk om na het luisteren vast te stellen wat het doel was tijdens het produceren van dit album. En ja, er zijn tegenwoordig veel te weinig albums zoals MOO. Het mocht wel weer eens hoog tijd worden.
King Tuff was tot voor kort nog een onbekende artiest voor mij, maar het blijkt dat dit muzikale project van Kyle Thomas al een tijdje bestaat. Het eerste album verscheen alweer in 2008, maar deze Amerikaan maakt veel meer muziek met allerlei andere bands. Wat ik heb begrepen is dat zijn meest recente platen hem niet helemaal bevielen en hij gewoon weer op de oude manier rock & roll wilde spelen. Zoals hij dat vroeger ook deed.
Ik kan niet anders zeggen dat dit met MOO hem behoorlijk is gelukt. Er is weinig ruimte om te discussiëren waar deze plaat over gaat en ik vind het wel weer eens prettig om naar muziek te luisteren met simpelweg wat jakkerende gitaren, drums en niet veel meer dan dat. Natuurlijk weet King Tuff door zijn jarenlange ervaring er wel voor te zorgen dat de songs goed in het gehoor liggen en dat de luisterervaring niets te wensen overlaat.
MOO is dus typisch zo’n plaat dat je laat verlangen naar de rock & roll tijden van de jaren 60 en 70. Dat is niet alleen te horen aan de muzikale inkleuring met al het gitaargeweld, maar ook aan de stem van Kyle Thomas. Hij zingt echt precies zoals ze dat vroeger zo goed deden en het weet alleen maar dat ouderwetse geluid te versterken. Er bestaat geen twijfel over mogelijk wat het doel van dit album is geweest.
Als je een beetje je weg weet te vinden door de wereld van hedendaagse Americana, roots en rock & roll muziek, dan zul je King Tuff vergelijken met een artiest zoals Daniel Romano. Deze vergelijking maakte ik in ieder geval gelijk al snel en het muzikale geluid en vocals verschillen niet veel van elkaar. Beide artiesten weten duidelijk waar ze mee bezig zijn en zijn perfect in staat om het verleden met het heden met elkaar te verenigen.
Dat rock & roll tegenwoordig weer een beetje zijn weg terug weet te vinden naar het grote publiek is alleen al te merken aan de nieuwe albums van The Rolling Stones, maar ook een album als MOO weet inmiddels een redelijk wat luisteraars te bereiken. Blijkt toch gewoon dat er nog genoeg animo voor is en dat het in deze tijd redelijk hip is. Ik vind het het niet heel vreemd, want dit soort albums klinken prettig ongecompliceerd en werken meteen heel effectief. King Tuff is dus met zijn missie geslaagd. Hij droomde van vroeger en dat vertaalt zich in de vorm van MOO in een sterke en overtuigende rock & roll plaat.
