Toen ik dit nieuwe album van Lance Cowan in mijn mailbox zag verschijnen zei het mij in eerste instantie niets. Toen ik zag wat hij eerder had uitgebracht, herinnerde ik het mij weer. Want So Far, So Good van twee jaar geleden stond een tijdje in mijn rotatielijst en ik waardeerde het enorm. Er moesten keuzes gemaakt worden en daardoor heb ik dat album niet voorzien van een recensie. Dat moest maar veranderen met The Air That You Breathe, ook een album waar ik veel waardering voor heb gekregen.
Begin met luisteren naar The Air That You Breathe en je hoort gelijk dat Lance Cowan niet de jongste meer is. Toch is So Far, So Good zijn debuutalbum. Heeft alles te maken met het feit dat hij meer dan dertig jaar geen artiest is geweest, maar een songwriter. Zodoende is er een behoorlijke reputatie opgebouwd en waren er kansen om samen te werken met de grote zoals Joe Ely, Jimmie Dale Gilmore, Butch Hancock en Michael Martin Murphey.
Zo’n staat van dienst, zo’n lange tijd actief op de achtergrond in de muzikale wereld en dan toch op een gegeven moment besluiten om het avontuur aan te gaan en volwaardig artiest te worden. Het is geweldig om te zien, maar had Lance Cowan het toch wat eerder gedaan. Zijn debuutalbum, vervolg Against The Grain en The Air That You Breathe klinken heel sterk en zouden liefhebbers van genres zoals Americana, country, folk en roots moeten horen.
Muzikaal gezien kreeg Lance Cowan de kans om met veel ervaren muzikanten samen te werken. Niet heel vreemd natuurlijk, want hij kent het muziekwereldje inmiddels heel goed en er wordt dan ook dankbaar gebruik gemaakt van de connecties. Zo produceerde de zeer gewaardeerde producer Scott Paschall The Air That You Breathe en hij gidst Lance Cowan en mede-muzikanten naar mooie, rijke en prettig geproduceerde songs. Qua instrumentatie is er dan ook groots uitgepakt.
Lance Cowan mag dan wel best op leeftijd zijn, maar niet alleen weet hij op gebied van de muzikale inkleuring een nette voldoende te scoren, maar ook op het gebied van vocals. Natuurlijk hoef je van hem geen grootse uithalen meer met zijn stem te verwachten, maar hij beschikt over een hele rustige en authentieke stem. Wat gaat dat toch goed met het langzame tempo van de songs. Je hoeft The Air That Your Breathe dan ook niet te luisteren vanwege de energie, maar vooral voor gevoel en emotie.
Aardig dat Lance Cowan op zo’n late leeftijd het nog in zich heeft om verder te groeien in de muzikale wereld. Het zal hem met albums zoals The Air That You Breathe geen groot publiek opleveren, maar net zoals So Far, So Good zal dit album de juiste luisteraar vinden. En dan denk ik dus aan de fanatieke en ook wat oudere luisteraars van roots, Americana, country muziek. Dat ik het debuutalbum van Lance Cowan niet heb voorzien van een recensie is onterecht geweest, maar gelukkig ben ik nu wel helemaal bij de les. Mogen er maar vele volgen, dit is helemaal mijn soort muziek.
