De Ierse singer-songwriter Mick Flannery heeft inmiddels een indrukwekkend oeuvre bij elkaar geproduceerd, maar maakt het met het deze week verschenen The House Must Win wel heel speciaal. Het is alles behalve een normaal album geworden, maar een album geïnspireerd op zijn musical The House Must Win, waar de inspiratie komt van zijn debuutalbum Evening Train. Het album kent nieuwe songs, maar ook oudere opnieuw bewerkte songs van dit debuutalbum.
Tsja, ik weet het nooit zo met conceptalbums. Meestal heeft het de tijd nodig om te waarderen en dan nog luister ik liever naar een normaal album. Zeker als het gaat om nieuw werk van Mick Flannery, want zijn gewoon albums zijn altijd fenomenaal. Maar ik vind het met The House Must Win allemaal wel meevallen en hij heeft er weer iets heel fraais van weten te maken. Een album dat absoluut niet teleurstelt.
Mick Flannery werkte op vorige albums al wat samen met andere muzikanten, maar pakt op The House Must Win groots uit. Het is een heus samenwerkingsalbum geworden met een groot aantal gastbijdragen. Bekende namen zoals Anaïs Mitchell en Susan O’Neill mochten weer mee doen, maar ook de voor mij minder bekende namen zoals Jenn Grant, Lisa Hannigan en Yvonne Daly. De familie van Mick Flannery is ook niet gespaard gebleven. Broers Brian, Eamonn en David Flannery zaten in de studio.
The House Must Win telt maar liefst 22 songs. Zoals gezegd is het een combinatie van nieuwe songs en songs van zijn debuutalbum Evening Train en je zou het moeten luisteren als een compleet verhaal. Ik raad dan ook niet aan om het album zomaar overal en nergens op te zetten, maar op een rustige plek met een goede koptelefoon. Op deze manier komen de songs het beste tot hun recht.
Conceptalbum of niet, je kunt vertrouwen op Mick Flannery dat hij er altijd wel iets moois van weet te maken. Er staan op The House Must Win een aantal hele sterke songs en het geheel klinkt vooral heel theatraal. Logisch, omdat het songs zijn geschreven voor een musical. Zoals bekend van eerdere albums worden er veel wonderschone klassieke strijkers verwerkt, maar ook de stem van Mick Flannery weet hier weer indruk te maken. Wat een venijn toch soms.
The House Must Win zal niet iedere fan van Mick Flannery bekoren, want het is toch even iets anders dan normaal. Maar ik vind dit album heel waardevol en weet er genoeg plezier en voldoening uit te halen. De samenwerking met andere muzikanten en gasten vind ik wel wat hebben en je hoort genoeg mooie typische Mick Flannery songs. Memorabel muziek en zeker niet raar als je dit album straks in mijn jaarlijstje ziet staan. Vind ik dat deze Ier het toch weer goed voor elkaar heeft.
