Het muzikale project Ghostly Kisses van het Frans-Canadese duo Margaux Sauvé en Louis-Étienne Santais bestaat nog niet heel erg lang, maar binnen een aantal jaren tijd hebben ze een met hun albums een geweldige reputatie opgebouwd en kun je wel zeggen dat ze binnen de indiescene behoorlijk succesvol zijn. Met het net verschenen Across the Pond weten ze wederom een fantastisch album af te leveren, terecht dat het nu al veel wordt beluisterd.
Ik maakte een aantal jaren geleden kennis met Ghostly Kisses toen het album Darkroom verscheen. Het was niet een album waar ik in eerste instantie echt heel veel mee had, maar na het veel luisteren werd ik enorm overtuigd door de wonderschone muziek. Intens op momenten, dat zeker, maar ik begreep toen helemaal waarom dit duo zo succesvol is met hun albums.
Dat is gelukkig met Across the Pond niet anders, want ook hier weet Ghostly Kisses weer wonderschone muziek te produceren en waar het op momenten ook best intens is. Intens op een goede manier, de muzikale inkleuring is vooral weer redelijk rustig geproduceerd, maar wel met laagjes waardoor het tijdens het luisteren geen moment saai wordt. Margaux en Louis-Étienne hebben inmiddels wat ervaring, dat hoor je.
Het belangrijkste instrument op Across the Pond moet toch echt de piano zijn. Ze weten het in verschillende songs op hele fraaie wijze te verwerken en dit instrument zorgt voor wonderschone klanken. Maar er is meer te horen, want ook FAMES Project Orchestra en Gabriel Desjardins mogen de verdiende credits krijgen. Zij tekenen voor subtiele strijkers en versterken de rustige sound van de muziek. Wat een pracht zeg.
Across the Pond is net zoals Darkroom weer hele mooie indiemuziek en dat mooie zit hem niet alleen in de muziek, maar ook hoe Margaux haar stem weet te gebruiken. Wat brengt ze het toch met veel beheersing, warmte en emotie en wat weet ze de songs toch zoveel sterker te maken. Ik hoor doorgaans veel verschillende stemmen tijdens het luisteren van muziek, maar ik moet zeggen dat deze toch wel een van de betere is.
Dat Ghostly Kisses het op dit moment zo goed doet met hun albums verbaast mij eigenlijk niet heel veel, maar toch vind ik het succes ook een beetje opmerkelijk. Ja, het is wonderschone muziek, maar dat ze inmiddels best bekend zijn in de indiescene had ik niet helemaal verwacht. Het is niet de meest vrolijke muziek en je zou denken dat albums zoals Darkroom en Across the Pond voor de fijnproever zouden zijn. Niet dus, ze bereiken relatief veel luisteraars. Ik vind het in ieder geval helemaal geweldig en ben heel tevreden met wat ik hoor. Ghostly Kisses overtuigt met gemak en we mogen hopen dat ze nog heel lang dit soort albums blijven produceren.
