Waarschijnlijk zal de band Fruit Bats niet iedereen bekend in de oren klinken, maar luister naar het nieuwe album The Landfill van ze en je zult aan de stem vast moeten denken aan de hier bekendere Bonny Light Horseman. Niet heel raar, want Eric D. Johnson zit in beide bands en neemt de vocals voor zijn rekening. Het levert veel herkenning op en ook muzikaal gezien mogen we met dit nieuwe album niet klagen, zoals we dat ook niet met zijn andere, succesvollere band doen.
Fruit Bats bestaat al zo’n 25 jaar en in deze tijd hebben ze het voor elkaar gekregen om een groot aantal albums bij elkaar te produceren. Het is niet zo dat ze het helemaal onverdienstelijk doen, want ze hebben echt wel wat succes. Maar dat succes lijkt alleen op te gaan voor Amerika, waar ze met name actief zijn met optredens geven. Het zou zomaar kunnen dat dit met The Landfill eindelijk gaat veranderen, want het beschikt over alle potentie om verder in de wereld te reiken.
Ik ben persoonlijk niet heel bekend met de albums van Fruit Bats, alhoewel ik vorig jaar Baby Man een aantal keer hoorde. Dat album kun je in principe zien als een soloalbum van Eric D. Johnson, want de muzikale inkleuring werd heel minimaal gehouden en de band speelde niet mee. Blijkbaar maakte het niet heel veel indruk, want ik recenseerde het album niet en liet het voor wat het was.
Maar met The Landfill is dat helemaal anders. Een aantal weken na het afronden van dit soloalbum besloot Johnson weer de studio in te gaan, maar nu met de hele band. Het is duidelijk te horen, want de muzikale inkleuring is vol van kleur met genoeg variatie. Ze besloten om de songs hetzelfde te produceren zoals dat wordt gedaan met Bonny Light Horseman en vandaar dat er een authentiek, oprecht en fantastisch geluid is ontstaan.
Qua instrumenten is er van alles te horen en Fruit Bats hebben groots uitgepakt. Maar hoe mooi ik ook de songs vind klinken is toch met name de stem van Eric D. Johnson waarom ik dit album zo goed vind. Klinkt mij, en vele anderen, niet onbekend in de oren natuurlijk, want Bonny Light Horseman. Maar het is en blijft een effectief stemgeluid en het weet de muziek op sterke wijze te ondersteunen en maakt het zoveel beter.
Fruit Bats is vooral in Amerika bekend, maar misschien zou The Landfill er toch voor kunnen zorgen dat succes te behalen valt in andere delen van de wereld. Het album beschikt naar mijn mening over alle ingrediënten om een groot publiek aan te spreken. Ik ken de meeste andere albums van Fruit Bats niet, maar ik zou echt eens moeten gaan luisteren. The Landfill vind ik sterk, heel sterk, en smaakt naar meer. En het blijft toch knap om na zoveel lange jaren en vele albums verder nog met zo’n inspirerend en creatief werk te komen.
