Singer-songwriter Paige Plaisance wist twee jaar geleden met Louisiana Lonely een enorm sterk debuutalbum af te leveren en het werd terecht bejubeld door zowel de luisteraar als muziekcritici. Door het succes van het album kon natuurlijk een vervolg niet uitblijven en dat vervolg is net verschenen in de vorm van Swampwater. Was ik al helemaal lyrisch over het debuut, dat ben ik nog veel meer met dit nieuwe album.
Het succes van Paige Plaisance is niet alleen te merken aan de grote cijfers op streamingplatforms, maar ook op het podium. Ze weet veel publiek naar haar shows te krijgen en mocht in het recente verleden samenspelen met grootheden zoals Nikki Lane, Reckless Kelly, The Band of Heathens en Noeline Hoffman. Dat deze singer-songwriter met haar roots in Louisiana best wat kan hoeven we niet moeilijk over te doen.
Louisiana Lonely liet al een heel rijk geluid horen en dat is gelukkig op Swampwater niet anders. De muziek krijgt veel kleur door het bekende palet aan instrumenten zoals gitaren, drums, pedal steel en fiddle. Maar dit keer kozen ze er ook voor om blazers toe te voegen. Dat geeft het muzikale karakter wat blues mee. Het is dan ook niet heel vreemd waarom Paige Plaisance haar muziek swampytonkin’, een mix van country en soulvolle blues noemt.
Op het debuutalbum was al het enorme talent van Paige Plaisance te horen, maar ook daar was het al duidelijk dat ze veel ondersteuning kreeg van haar band. Ook was toen een producer van naam betrokken bij het maken van het album, niemand minder dan Jonathan Tyler. Hij werkte in het verleden met artiesten zoals Ray Wylie Hubbard, Sam Morrow, Dallas Burrow en Reckless Kelly. Hij was dit keer gelukkig weer in de studio voor Swampwater.
De songs op dit album klinken namelijk sterk, heel sterk. Muzikaal gezien hebben Paige Plaisance, Jonathan Tyler en de band het maximale weten te brengen en stelt het absoluut niet teleur. Ze kunnen echt wel wat muziek maken daar en het vakmanschap en de jarenlange ervaring zijn niet te vermijden tijdens het luisteren van Swampwater. En als Paige Plaisance ook nog eens begint met zingen zoals ze dat vroeger zo goed deden dan kan je je geluk helemaal niet op.
Ben benieuwd of Swampwater het net zo goed gaat doen als Lousiana Lonely, maar het zou volkomen terecht zijn, want ik vind dit tweede album net zo goed, al dan niet beter. Paige Plaisance brengt het weer met alle overtuiging en geeft met dit album aan dat het debuut geen toevalstreffer was. Wat een mooie muziek maakt ze hier met haar muzikale vrienden toch en wat zou het verdient zijn dat het wederom een groot succes zou worden. Ik was twee jaar geleden al helemaal enthousiast en ben dat nu gewoon weer. Dit moet je horen.
