Als je een album Paper Doll noemt dan verwacht je zeker niet wat deze Samantha Fish ervan maakt. Ik denk dan al gauw aan folk of popmuziek. Ik herinner mij dat John Mayer een van zijn singles deze titel meegaf op een van zijn Americana platen. Maar folk of popmuziek is dit allerminst en Samantha Fish gaat er met maximale energie en passie in en maakt een krachtige gitaarrock plaat.
Maar eigenlijk als je Samantha Fish al een beetje kent dan zul je niet verbaasd staan te kijken dat Paper Doll een en al kracht is. Ze produceerde in het verleden namelijk al een aantal van dit soort albums en mocht bijvoorbeeld openen voor The Rolling Stones. En zij hebben natuurlijk geen zin in softe muziek in het voorprogramma en willen het publiek opwarmen met veel gitaargeweld.
Dat is dan ook het eerste wat duidelijk te merken is als je luistert naar Paper Doll, de gitaren. Samantha Fish wordt gezien als een van de begaafdste gitaristen van haar generatie en dat laat ze in volle glorie blijken op dit album. Ik heb geen referentiepunt, want ik ken haar eerdere albums niet, maar wat ze hier qua elektrisch gitaar geluid laat horen is echt heel sterk, gaaf en overtuigend.
Ja, je moet tegenwoordig ergens in uitblinken om op te vallen en Samantha Fish doet het overduidelijk met haar gitaar. Zij is de bepalende factor op Paper Doll, maar vergeet echter niet dat ze ook gewoon een hele goede band en producer om haar heen heeft weten te verzamelen. Zij weten haar kwaliteiten nog meer te versterken en een geluid te produceren dat over de top goed is.
En alsof de instrumentatie niet goed genoeg is beschikt Samantha Fish ook nog eens over een hele prachtige stem. Het gaat perfect gepaard met de muziek en weet de songs nog beter te maken. De vocals van Samantha Fish en de stijl van de muziek zijn voor elkaar gemaakt en klopt aan alle kanten. De keuze om dit soort rockmuziek te maken, wat je tegenwoordig steeds minder hoort, is uitstekend geweest.
Dat je albums zoals Paper Doll vandaag de dag niet veel meer hoort is jammer, maar blijkbaar is er nog steeds een markt voor. Samantha Fish scoort namelijk aardig met haar album en staat niet verlegen om aandacht. Openen voor The Stones zal zeker bij hebben gedragen aan haar populariteit, maar ook zonder dat houdt ze zich makkelijk staande. Luister alleen al naar dit album en ik denk dat rockfanaten met haar zullen weglopen. Gewoon maximale volume en de rest volgt vanzelf. Ze weet het met veel overtuiging te brengen.
